Η μείωση της ανισότητας περνάει μέσα από τρεις σημαντικούς παράγοντες
Οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να στοχεύουν στη βελτίωση της ποιότητας στην υγεία, και όχι μόνο στη βιωσιμότητα και αποδοτικότητα. Στο πεδίο αυτό η Ελλάδα υστερεί. Ενώ στις χώρες του ΟΟΣΑ και στους ΕΕ27, οι νοσοκομειακές δαπάνες αντιπροσώπευαν το 2012 το 30% και 37% των δαπανών για την υγεία, στην Ελλάδα είναι 47%. Αυτό υποδεικνύει την ανάγκη αλλαγών στο πώς λειτουργεί ο νοσοκομειακός τομέας και πώς κατανέμεται η χρηματοδότηση. Παρά την κρίση, ορισμένα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία αποδεικνύουν ότι υπάρχουν περιθώρια αύξησης της παραγωγικότητας και της αποτελεσματικότητας.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα ως οικονομολόγο ο μύθος της δραχμής. Ακούω να μου λένε ότι με τη δραχμή η χώρα μας τις δεκαετίες του 1950 και 1960 είχε επιτύχει πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Πράγματι, η Ελλάδα τότε συντηρούσε ένα μέσο ρυθμό ανάπτυξης περίπου 6% το χρόνο που την έφερνε 2η στην παγκόσμια κατάταξη μετά την Ιαπωνία που ήταν στο 7%. Όμως αυτό που δεν γνωρίζουν όσοι μιλούν για αυτό τον μύθο είναι ότι και εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε «ευρώ»! Ήταν και τότε όπως και τώρα σε μια νομισματική ένωση που της απέτρεπε να ασκεί ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, να «κόβει» δηλαδή όσο χρήμα επιθυμεί όπως θέλουν οι υποστηρικτές του μύθου αυτού.